كاميون ملي ديروز امروز فردا…!!!

ارسال شده توسط:(محمد ب ر )

دربیشتر بدانید

۱۶ آگوست ۲۰۱۶
۰

يك معادله ساده… مگر دو ضربدر دو چهار نميشود پس چرا فلسفه حمل و نقل و توليد خودرو در كشور ما انقدر پيچيده شده است ميگويند قرار است خودروساز بشويم ولي تا امروز نه از خودرو خبري هست و نه خودروساز شده ايم پس چرا تكليف خودمان را مشخص نميكنيم اخيرأ آماري را ميخواندم كه نوشته بود كشور به ١٥٠ هزار دستگاه كاميون براي نوسازي نياز دارد ولي اين تعداد كاميون از كجا بايد تأمين شود ؟ اگر قرار است كه تا آخرين دستگاه آنرا خودمان توليد كنيم و نام كاميون ملي را هم برايش انتخاب كنيم پس بايد ميلياردها تومان هزينه طراحي و ايجاد خط توليد كنيم كه حتمأ سالها زمان خواهد برد و محصول نهايي هم مشخص نيست كه آيا اصلأ كار بكند يا نه…!!! و اگر قرار است تمام ١٥٠ هزار دستگاه را وارد كنيم تا زودتر نتيجه بگيريم و تا قبل از فرسودگي همين كاميونهاي نافرسوده ناوگان را نوسازي كنيم پس چرا زودتر تصميمي گرفته نميشود و دست روي دست گذاشته ايم تمام اينها را گفتم تا حداقل مشخص كرده باشم كه يا بايد توليد كننده باشيم يا وارد كننده و به نظر من هم با واردات و هم با توليد ميتوان اشتغالزايي هم كرد به شرطي كه محصولي كه كم مصرف، ارزان و با تكنولوژي روز باشد توليد شود البته شايد دليل اينهمه سردرگمي اين باشد كه كسي نيست كه تصميم نهايي را در خارج از دايره بگيرد و كساني كه در داخل دايره تصميم گيري هستند توان ارزيابي دقيق وضعيت را ندارند و كسي هم نيست به توليد كننده سر در گم ما بگويد از طلا گشتن پشيمان گشته ايم مرحمت فرموده مارا مس كنيد. به ياد دارم سالها پيش گارگري داشتم كه تعداد زيادي فرزند در خانه خود داشت و پدر و مادر خودش را هم به علاوه خواهرش و فرزند خواهرش را نيز در خانه نگهداري ميكرد و براي اينكه اقتصادي فكر كرده باشد يك تنور در گوشه حياط ساخته و با تهيه آرد براي خودش يك نانوايي كوچك راه اندازي كرده بود ولي هيچوقت نان به اندازه كافي در خانه نبود چرا كه يك روز ذغال نبود يك روز آرد نداشت و روزي هم كسي براي پختن نان حضور نداشت ولي اصرار به ادامه چنين روندي او را كلافه و عصباني كرده بود در حالي كه كمي آنطرفتر نانوايي با تمام امكانات مشغول پختن نان با طعم و كيفيت خوب بود و فقط كافي بود كمي پول بيشتري بپردازد تا فكر خود را آزاد و اهل و عيال را هم سبكتر كرده باشد حالا اگر قرار است كاميون چيني را بنام محصول ملي به خورد راننده بيچاره داده باشيم و خدمات پس از فروش را هم به عهده مشتري گذاشته و دست آخر با تيتر حوادث روزنامه ها متوجه اشتباه خود در توليد اين تابوت هاي متحرك شويم پس چه بهتر كه خيال خودمان را راحت كرده و مانند بقيه كشورهايي كه خودروساز نشده اند كاميون مناسب وارد كنيم و به اوضاع سر و ساماني بدهيم يا واقعأ خودروساز شويم و محصول درجه يك توليد كرده و به كشورهايي كه بر عكس ما نميخواهند خودروساز باشند بفروشيم چرا كه اين توليد و اين محصول جاي افتخار ندارد و مطمئن هستم مارا به جايي نميرساند مگر تمامي كشورهاي دنيا خودشان خودرو توليد ميكنند يا اگر توليد هم ميكنند چنين محصولات بي سر تهي را به مشتري ميدهند اين ميشود همان دو ضربدر دو كه در ابتداي مطلب عرض كردم البته به شرطي كه واقعأ درست حساب كرده و نتيجه آن چهار بشود.
نوشته: جمال الدين محمد براتلو (محمد ب ر)
وبسايت: ايران ترانزيت


۲۰۱۶-۰۸-۱۶

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *